Podmioty

Umowy nienazwane występują wtedy, gdy treść umowy zawartej przez strony nie odpowiada żadnej z umów nazwanych ani nie zawiera elementów różnych umów nazwanych.
Treść takiej umowy występuje wówczas jedynie w stosunku prawnym, który strony tak właśnie ukształtowały.
Strony ustalają treść umowy, ponieważ nie jest opisana normatywnie w  przepisach żadnej ustawy.

Umowami nienazwanymi są:
a) umowa cesji – na mocy której dotychczasowy wierzyciel, zwany cedentem, przenosi wierzytelność do majątku osoby trzeciej na rzecz cesjonariusza i ten staje się wierzycielem.
b)    umowa faktoringu
c) umowa franchisingu – polegająca na porozumieniu o współpracy   gospodarczej, w ramach której dawca – jako organizator sieci podmiotów gospodarczych – udostępnia za opłatą innym przedsiębiorcom prawo do występowania pod jego firmą.
d) umowa know – how, polegająca na udostępnieniu przez dawcę informacji objętych tajemnicą, patentem, dotyczących technologii, procedury postępowania itp. biorcy.

Posted by admin under Konstytucja & Prawo cywilne & Prawo finansowe & Prawo polskie & Teoria prawa | No Comments »

W państwie liberalnym, zwykle osoby kształtują pomiędzy sobą stosunki cywilne zgodnie ze swoimi potrzebami, poprzez własne działania, czyli umowy.
Wzorcowy stosunek zobowiązaniowy wyznaczają co najmniej 2 normy prawne:
a)    nakładająca obowiązek na jeden z podmiotów (podmiot zobowiązany, zwany dłużnikiem);
b)    dająca odpowiadające obowiązkowi uprawnienie drugiemu podmiotowi, zwanemu wierzycielem.

charakterystyka umów

Umowa w rozumieniu prawnym jest przede wszystkim pojęciem z zakresu prawa cywilnego.

Umową nazywamy zgodne oświadczenie woli co najmniej dwóch stron,
Zmierzające do wywołania skutku prawnego w postaci wywołania, zmiany bądź zniesienia stosunku prawnego.
W prawie polskim obowiązuje zasada swobody umów, która jest zawarta w art.353 KC:
„ Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny wedle swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości i naturze) stosunku, ustawie ani zasadom życia społecznego.”

Przepisy KC nie definiują pojęcia umowy ale na ich podstawie można wywnioskować że istotą umowy są następujące okoliczności:

-    Udział co najmniej dwóch stron (osób fizycznych lub osób prawnych)
-    złożenie przez strony zgodnego oświadczenia woli
-    wspólny cel ( wywołania konkretnych skutków prawnych )

W zależności od tego czy w ramach umowy obowiązek świadczenia ciąży na jednej stronie czy też na obu stronach rozróżnia się:

-    umowy jednostronne, które charakteryzują się tym iż jedna strona jest w zasadzie tylko dłużnikiem a druga w zasadzie tylko wierzycielem.
( umowa darowizny )

-    umowy dwustronne, polegające na tym, że każda ze stron jest wierzycielem i dłużnikiem ( umowa sprzedaży, umowa o dzieło )
Odmianą umowy dwustronnej jest umowa wzajemna.

Umowa wzajemna jest to umowa w ramach której wyraźnie widoczne jest to, że każda ze stron występuje jednocześnie w roli wierzyciela i dłużnika.
W umowie wzajemnej odnajdujemy równowagę świadczeń. Świadczenia powinny być spełnione jednocześnie.

Posted by admin under Prawo finansowe & Prawo polskie & Sądownictwo & Teoria prawa & Uncategorized | No Comments »

Własność – prawo skuteczne erga omnes, a więc wobec wszystkich (a nie, tak jak w przypadku stosunku zobowiązaniowego, inter partes – tylko między stronami tego stosunku tak jak przy stosunkach zobowiazaniowych). Własność to najszersze prawo rzeczowe, czyli – najszersze prawo do rzeczy. W rozumieniu prawa cywilnego rzeczami są tylko przedmioty materialne. Rzeczy możemy podzielić na ruchomości i nieruchomości. Ruchomościami są rzeczy, które nie są trwale związane z gruntem, np. samochód; nieruchomościami zaś są rzeczy trwale związane z gruntem, np. dom. Możemy również mówić o nieruchomości gruntowej, czyli o gruncie. Własność to najszersze prawo do rzeczy, daje właścicielowi najwięcej uprawnień w stosunku do rzeczy. Właściciel może: (art. 140 kc.)
a.    korzystać z rzeczy,
b.    pobierać pożytki i dochody z rzeczy,
c.    rozporządzać rzeczą.

Do ochrony prawa własności można stosować środki ochrony zawarte w art.77 - 81 Konstytucji np.:
-    pełną dostępność  drogi sądowej dla ochrony własności,
-    możliwość odwołania się od wyroków sądowych i od decyzji administracyjnych w sprawach własności,
-    prawo wniesienia skargi do TK itp.

KC przewiduje ustawowe środki ochrony własności:

-    roszczenie windykacyjne - czyli roszczenie o wydanie rzeczy właścicielowi,
-    roszczenie negatoryjne - czyli roszczenie o zaprzestanie naruszania prawa własności inne niż roszczenie o wydanie rzeczy. (np. roszczenie o zaprzestanie przejazdu przez nieruchomość osoby do tego nieuprawnionej)

Prawo własności nie jest jednak prawem absolutnym. Własność może być ograniczona. Konstytucja dopuszcza ograniczenie prawa własności tylko po spełnieniu jednocześnie dwóch warunków:
-    nastąpi to „tylko w drodze ustawy”
-    „tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności”. Art. 64 ust. 3 Konstytucji.

Konstytucja dopuszcza w art. 21 ust. 2 wywłaszczenie (przymusowe pozbawienie własności – decyzją administracyjną), ale tylko przy równoczesnym spełnieniu 2 warunków:
-    gdy jest dokonywane na cele publiczne;
-    za słusznym odszkodowaniem.

Posted by admin under Konstytucja & Prawo cywilne & Prawo finansowe & Prawo polskie & Sądownictwo & Teoria prawa & Uncategorized | No Comments »